عطسه ای بلند می کنم
و صبر کن
دمی؟
نه!
عمری...
بسیار مانده به رخ دادن عطسه ی دوم
قهقهه ای زیر دندانهایم می زنم!
و با خود می گویم
هیچ وقت قصد رفتن نکن
که من همیشه فرد فرد عطسه می کنم.
پ.ن:این شعر ور دیروز گفتم! فکر می کردم دیگه نمی تونم شعر بگم اما...
نظر یادتون نره!!!
آدرس وبلاگ خودم:http://sokoot-tanhaye.persainblog.ir






